Steeds meer professionals lopen vast doordat ze altijd aan staan. Een volle agenda, prestatiedruk en continue prikkels zorgen ervoor dat je nooit echt uit staat. In deze blog lees je waarom dat zo schadelijk is en wat je kunt doen om weer grip te krijgen op je energie.

Wat zijn we toch goed geworden in doorknallen he? Een dikke volle agenda, een ego-fijne shitload aan verantwoordelijkheden en die lat die blijft maar hoog liggen. Door je mooi gestructureerde (fake) Outlook agenda met kleurtjes voor elk doel lijkt alles prima onder controle. Maar achter de schermen weet jij wel beter.

Een klein vreugdedansje als er een afspraak uitvalt in je agenda, die is zo weer opgevuld is met iets nieuws. Of, je doet alsof je toch een afspraak hebt, want eigenlijk ben je uitgeblust. Moe, onrustig, concentratieverlies of het gevoel van altijd aan te moeten staan zijn termen die wel iets te vaak voorkomen. Herkenbaar?

Wanneer je langdurig door blijft knallen zonder voldoende herstel, structuur en balans kan je er op wachten tot het lichtje een keertje uitgaat. Het is net als niet naar huis willen in de kroeg: ‘ah nog eentje dan’! Je komt ver op je doorzettingsvermogen en discipline. Alleen dit is geen vervanging voor een sterke, stabiele basis. Ik geloof heilig dat het eens mis zal gaan. Iedereen heeft een limiet.

Ik merk dat veel mensen hier in tweestrijd zijn. Alsof goed voor jezelf zorgen automatisch betekent dat je gas terug moet nemen. Rust en ambitie zijn geen tegenpolen van elkaar. Ze gaan hand in hand met elkaar. Professionals die wel weten hoe ze om moeten gaan met hun energie, grenzen en focus functioneren juist consistenter, helderder en duurzamer.

Waarom veel professionals vastlopen ondanks succes

De combinatie van continue mentale overprikkeling, een gebrek aan autonomie en de strijd tussen productiviteit en zingeving maakt dat veel professionals vastlopen. Deze vicieuze cirkel leidt tot vermoeidheid, verlies van creativiteit en kan zeker resulteren aan opgebrand raken.

Een te hoog verantwoordelijkheidsgevoel: Ja, je bent waarschijnlijk fantastisch in problemen oplossen en daarbij laat je van andere jouw probleem maken. Grenzen aangeven kun je leren.

Deze is vast ook erg herkenbaar en mijn favoriet: Altijd aan staan. Kei leuk, die technologie van tegenwoordig gecombineerd met de prestatiedrang die je ontwikkeld hebt omdat je papa of mama je nooit erkenning heeft gegeven. Wanneer je blijft denken dat het nooit genoeg is, of jij nooit genoeg bent, zal je continue opboksen tegen onrust, slaapproblemen krijg je er gratis bij en mentaal raak je uitgeput. Spoiler: Dat dit mijn favoriet is komt omdat ik deze zelf het beste herken. Erkenning zoeken terwijl dit niet af zou moeten hangen van anderen.

Een onduidelijke missie of visie in je werk is ook uitputtend. Gebrek aan richting maakt dat je inspanningen zinloos voelen. Dit geldt overigens ook zo in fysieke doelen, maar daarover later in dit stuk meer.

De paradox van autonomie en controle zal je ook lokken naar vastlopen. Moet ik mijn team continue controleren op de kleinste dingen, blijf ik alles zelf doen omdat andere dat nooit zo goed kunnen als ik? Óf leer ik mijn mensen om zelf te vissen en sta ik er als een echte leider bij? Micromanagement is nog nooit iemand gelukkig van geworden. Of ben jij vergeten hoe het was dat je moeder continue op je lip zat om de deuren dicht te doen, lampen uit te maken en je schoenen op te ruimen? Oke, vooruit, mam had wel gelijk.

Waarom “volhouden op discipline” vaak tijdelijk werkt

Hier wil ik eigenlijk kort en krachtig over zijn: JE LOOPT GEWOONWEG STUK.

Zo, dat is er uit.

Je raakt overbelast. Door stress wordt je discipline ook zwakker en je wilskracht verdwijnt vanzelf als sneeuw voor de zon. Klaar! Retourtje ziektewet. Naja, als je geluk hebt is het een retour. Als je pech hebt is het een enkeltje.

De impact van langdurig stressen en altijd aanstaan

Moraal van het verhaal: de impact van langdurig stress en altijd aanstaan is dat je je leven vergalt.

Hierbij een paar statistieken:

• Meer dan 1 op de 5 werknemers had in 2025 symptomen die passen bij langdurige overbelasting en “altijd aanstaan”.
• 8,2% van het ziekteverzuim in 2024 werd veroorzaakt door psychische klachten, overspannenheid of burn-out.
• Burn-outklachten stegen van 11,3% in 2007 naar 19,0% in 2023 — een stijging van 7,7 procentpunt.

In een volgend blog zal ik de financiële cijfers erbij pakken. Voor nu kan je bovenstaande nemen als indicatie van jouw cijfers.

Waarom structuur en herstel essentieel zijn voor prestaties

Ik schrijf dan ook niet over ‘nice to haves’. Structuur en herstel zijn essentieel om duurzaam te presteren.

Mocht je bij ASML op de IT afdeling werken (een van mijn vorige werkplekken) kan ik mij indenken dat je haast gaat denken dat je zelf ook een computer bent. Maar zoals je weet, ook die computer heeft een update nodig of een moment van afkoeling.

Je brein (en ook die computer) kan maar een beperkte hoeveelheid informatie tegelijk verwerken. Zonder structuur is je hoofd continue aan het flipperen over wat eerst moet. Je weet inmiddels niet meer wat urgentie heeft en wat niet.

Wanneer je routines inbouwt, gaan dingen meer automatisch, waardoor je tijd overhoudt voor echte belangrijke zaken. Zoals een frikandel speciaal eten met je mattie. Bij de NS gebruikte ik dat zelf als korte reset in drukke tijden.

Oké door dat herstel wel serieus te nemen, heb je meer veerkracht voor als er echt stront aan de knikker is.

Er is een wetenschappelijk cycli die weergeeft hoe je brein werkt: Inspanning → herstel → groei.

Als je je herstel blijft negeren zal het langzaam veranderen in iets meer zoals:

Inspanning → stress → slecht slapen → overleven op cafeïne → kort lontje → nergens meer echt energie voor hebben → jezelf wijsmaken dat “het volgende week rustiger wordt” → nóg meer stress → opgebrand raken → ziektewet.

En als je heel lang blijft negeren dat je lichaam aan de noodrem trekt, eindig je misschien uiteindelijk bevroren onder een brug.

Dat laatste is overigens niet wetenschappelijk onderbouwd, maar je snapt het punt.

Hoe duurzame verandering er in de praktijk uitziet

Veranderen met kleine behapbare stappen. Een ritme inbouwen die je helpt door de dagen heen te komen. Ook op die dagen dat je er geen zin in hebt. Herstel serieus nemen alsof het een taak in je agenda is.

Door onder andere deze stappen te doorlopen zal je identiteit langzaam verschuiven. Van iemand die ‘probeert gezonder te leven’ naar iemand die goed voor zichzelf zorgt.

Mijn aanpak

Wanneer je met mij aan het werk gaat zal ik je stap voor stap meenemen naar een duurzame verandering. Een duurzame verandering die mogelijk minder kruim kost dan jij zelf nu voor mogelijk kan houden.

Ik zal je daarbij een spiegel voorhouden, want dat is echt essentieel, waarna jij zelf tot de conclusie mag komen en daar een bijpassende oplossing voor mag bedenken.

Mijn werkwijze is persoonlijk, doelgericht en praktisch. De begeleiding zal zo ver mogelijk aansluiten op jouw ritme, doelen en levensstijl als mogelijk.

Maar je weet, als je altijd doet wat je altijd deed, zal je altijd hebben wat je altijd had.

Echte verandering begint bij jezelf. Erkenning dat het zo niet meer kan en de bereidwilligheid om de regie terug te pakken over je eigen leven.

Herken je dit patroon en wil je hier structureel verandering in aanbrengen? Plan een vrijblijvend kennismakingsgesprek in.